مدح و مناجات با امام حسن مجتبی علیهالسلام
همیشه نـور زلالش در آسمان خداست حسن غریبترین مرد در جهان خداست و بـعـد «اَشــهــَدُ اَنَّ عَــلـی ولـیُ الله» که بانگ «اَشهَدُ انَّ حسن»، اذان خداست فـدای غـربت آن پـیـشـوای مظـلـومی که درد بی کسیاش اوج امتحان خداست مرا به حج چه نیازیست تا حسن دارم که روی ماه حسن کعـبۀ عیان خداست چهار قـبر غـریب و بـهـشت خاکی آن مکان عـرشی دفـن ستـارگـان خداست نــدیــدهام احــدی را کــریــمتــر از او از او که واسطـۀ فـیض آستان خداست قسم به صلح حماسیتر از هزاران جنگ حسن، حسینترین مرد قهرمان خداست «تـوان واژه کـجـا و مـدیـح گـفتن او» که وصف جلوۀ این ماه در توان خداست هـمـیـشه هست «یَـدُاللهِ فَـوقَ اَیـدیـهـِم» و او ادامـۀ دسـتـانِ مـهـربـانِ خـداست |